miércoles, 11 de julio de 2012

INTOCABLE






A veces, pocas veces, una película es capaz de conmoverme de tal forma que vuelve la sensación de estar vivo como una caricia cuyo escalofrío olvido con más frecuencia de la que desearía.
 Untouchable (Intocable) es la historia de la asunción del riesgo de estar vivo cuando ya estás condenado a la rutina de los cementerios, del riesgo de aceptar, conocer y querer al diferente, del riesgo a ser rechazado cuando te enamoras, del riesgo a jugarte tu última oportunidad cuando has aceptado que ya no hay futuro.
Untouchable es el encuentro de dos universos humanos separados por una insondable e insalvable  fisura social; pero justo en el vórtice del prejuicio es cuando ellos deciden arriesgar en una apuesta sin ninguna garantía , se arriesgan a conocerse sin condiciones, a reírse con el otro, a llorar o a enloquecer, en fin, se arriesgan a vivir.
El contrapunto narrativo de esos dos mundos lo consiguen Olivier Nakache y Eric Toledano (directores y guionistas) por tres vías fundamentalmente. En primer lugar la interpretación maravillosa de los dos actores protagonistas que marcan perfectamente la polaridad en esta simbiosis. Segundo, la música que va desde la emoción puramente espiritual de Mozart, Bach, Wagner, Vivaldi, Brams y un largo etc. hasta la pasión puramente carnal del funky más excitante de Earth, Wind and Fire. Tercero, el paisaje urbano, social y humano de este Paris del siglo XXI donde una hora de metro supone pasar del paraíso al infierno. Pero el hilo conductor de todo esto y lo que fija por momentos el metabolismo emocional en la película es la maravillosa B.S.O.  a cargo de Ludovico Einaudi.
Al salir de la pelicula no sé por qué pero recordé la escena final de Some Like It Hot (Con faldas y a lo loco) cuando ambas parejas llegan a la conclusión de que su afán es el riesgo de aceptar al otro resumido en la fantástica frase final: …nobody is perfect (nadie es perfecto) convirtiéndola en una de esas cosas que te reconcilian con la vida. La diferencia es que Untouchable no es exclusivamente ficción, está basada en un hechos reales y hasta llegamos a conocer a los protagonistas verdaderos de la historia y eso, eso te reconcilia con el ser humano.
Mi más encarecida recomendación es que la veáis en versión original. El idioma es muy importante en esta película, las inflexiones, las pausas, la contención y la explosión, los tonos, las transiciones son fundamentales en el ritmo narrativo.
Ademas, el francés es un idioma muy bello.


la música:
PHILIPPE










DRISS









B. S. O. LUDOVICO EINAUDI

jueves, 31 de mayo de 2012

JAVIER KRAHE. UN XUIZO OU UN PAN COMA UNHAS HOSTIAS.




Levo moito tempo sen escribir unha palabra. Foi máis dún ano, tempo que dediquei a vivir e disfrutar dos moitos rutinarios excesos da miña rutinaria vida. E mentres eu, por resumir, andaba a non facer nada foi crecendo este tempo convulso que case que todo o mundo teima en chamar crise económica pero que a min antóllaseme unha crise do ser humán como concepto, esto é:  o ser humán non é nin máis nin menos que un erro da natureza.

Xa fai algun tempo falaba disto nunha entrada neste mesmo blogue que titulei El Creyente. Alí falaba do ser humán e da relixión (en xeral) e desta última como xeneradora de violencia naquel por dúas vías: primeira como consecuencia do conflicto non arranxado entre intelixencia, razón e fe e segunda como resultante lóxico da súa esencia excluinte.

E decía que son un ateo non converso, é decir nacín sin fe. Isto, que por un lado axudoume a solucionar o conflico razón-fe, por outro trouxo a miña vida constantes avatares e problemas e non so cos católicos senón cos evanxelistas, mormons, nenos de Xesús, testigos de Jehova, budistas zen e ata cos agnósticos, porque se algo teñen en común todas estas sectas e que o enemigo somos os ateos, e combátennos alí onde nos topan.

E isto último é o que me trouxo a sair do meu acolledor retiro e voltar aquí hoxe para denunciar a tremenda inxustiza do proceso a Javier Krahe. É absurdo pero comprensible que a Igrexa Católica a través da  Fundación Tomás Moro exerza esta especie de moderna inquisición a todo aquelo que cheire a ateo -por certo hai que ver a de testaferros que ten a Igrexa- o problema é que os xuices postúlanse coma instrumentos activos desa persecución admitindo a trámite este tipo de denuncias que atentan non so contra un dereito civil fundamental, a liberdade de expresión e de creación, senón contra algo quizáis máis importante, a nosa necesidade vital, coma cidadans dún estado laico, de criticar ou por en evidencia a unha institución que exerce o seu poder dende unha posición de privilexio cunha constante, incansable, absoluta e agobiante presenza na nosa vida, na nosa escola pública, nas nosas institucions politicas e sociais e, neste caso como podemos ver, no poder xudicial.

E estamos comezando a estar fartos de que certas institucions –ou máis ben os seus privilexios- sexan intocables como a monarquia, a igrexa, a banca ou o poder xudicial. Esta presunta crise económica está sacando a luz a implacable codicia de todos eles que sin o máis mínimo sentido do pudor teiman en socializar as perdas para seguir enriquecéndose sen control expoliando onde xa cada vez hai menos.

Recoméndovos a lectura do artigo de Miguel Tomás y Valiente no pais. Podedes topalo pinchando aquí.

E por último deixovos de seguido o “corpo do delito” un corto de menos de un minuto feito en 1978. O dito, estamos tolos e o carallo.


E un extra track de regaliño.

sábado, 8 de enero de 2011

REBAJAS DE ENERO

Foto tomada en la exposición de Isabel Muñoz en Caixa Forum Madrid


Todo era para no ser
y somos
porque el final espera cada día
a que acabemos de empezar

espinas para comer
rosas para cenar

todos saltan por la borda
en cada naufragio
amor mio
nosotros nos empeñamos
en remar sobre los escombros

cada enero
las rebajas nos sorprenden
intentando definir la siguiente quiebra
pero cada pronostico del Apocalipsis
se estrella contra la trinchera de besos
en la que se refugia nuestro presente continuo

y eso…

esa marea de tiempo y hastío
en la que en ocasiones nos ahogamos
no hace sino confirmar cada duda
que transita por las entrañas
y mantiene vivos los rescoldos al alba

Al hablar
se nos atascan las contradicciones en la boca
pero hemos aprendido a vivir
sin la atávica necesidad de disculparnos

se pueden ver nítidos los relámpagos en tus ojos
cuando dejas caer al suelo
cada mentira
con la que desde la primera luz nos visten
sobre esos despojos
nuestra desnudez se encarna
y la tormenta
desintegra toda cosa pretérita

bien sabes que nada tuyo poseo
sin embargo es mío todo
y todo quiero de ti
criatura maravillosa
y seguiré amándote
mientras busques en mi
el animal impúdico
que te acecha cada día.

Oasis cara A:



Oasis cara B:

miércoles, 30 de junio de 2010

UN PASO, UNA HUELLA


...Sobrevoabas un día o meu espacio aéreo
rozándome coas plumas levemente
e desaparecías cun rumor minguante
como a visión dun soño
fracasado.
Lois Pereiro

'Poesía última de amor e enfermidade'



Aulla en mis oidos

un incendio de lobos

que ventea la angustia

de esta noche sin fin

y mientras espero

el futuro va cubriendo el camino

de un rutilante barro de mariposas


Un pie detrás de otro

amigo

un pie detrás de otro


Mis pasos van abriendo heridas

en la piel pétrea de un cuerpo en descuento

y una avalancha de minutos estériles

explota en la cabeza

como una traca infame

de pastosos silencios


Un pie detrás de otro

amigo

un pie detrás de otro


Una senda de cristales rotos

se adentra en la yerma espesura

de ausentes ojos

que se miran

ante la puerta cerrada del paraíso


cerrada por un muro de hielo y deudos

cerrada por un anhelo de roce y espinas

cerrada por una urdimbre de incertidumbre y tiempo

cerrada a cal y llanto


Un pie detrás de otro

amigo

un pie detrás de otro


Y una sucesión de sucesos

atasca las arterias

trombosis de lágrimas sin pétalos

embolia de manos sin destino

distancia de náufragos

salvados antes de llegar a su isla


Pleamar de promesas

Convulsión de arena en cada huella


Un pie detrás de otro

amigo

un pie detrás de otro


martes, 15 de junio de 2010

MIENTRAS TE VISTES...


No sé si en esta vida que me toca

dibujo sombras sobre un lienzo virgen

o sólo

relleno de momentos níveos

una inmensa e inexorable oscuridad

un tiempo sanguíneo

que viaja

a un corazon que no aprende a bombear

tanto delirio

y, mientras coagula el deseo,

de tu herida abierta

no paran de manar

victorias

terror

abismo

sombras

anhelos… hasta piedras…

Tus ojos me devuelven una melancolía

de relámpagos

que labran el averno

en estos muñones que te buscan

como la luz busca

un rastro de tragedias

para hacerse evidente

La radio susurra aquella canción

que era nuestro enigma más diáfano

pero los enanos nunca nos dejaron

vivir como gigantes


… Todo esto mientras te vistes



martes, 8 de junio de 2010

TIEMPO LÍQUIDO





A veces pienso que todo…
todo esto que hago para acercarme
no es otra cosa que sobrevolar
un abismo de soledad
mientras veo arder mis alas…..

cotidianas dagas
acarician los labios sin buscar sangre
tu mano inmóvil
se aleja en el quicio de la puerta
como un presagio
mientras la certidumbre
devora tu sonrisa

Y ya no hay lobos por las calles
los corderos se alejan de reojo
enseñando los dientes
y ya no hay refugio en los mataderos
la carne es de acero

me miraste
mirada vertical
entre sábanas negras
te miré
desde un coraje rocoso
todo ese vidrio te heló
y luego…
esa tormenta de tragedias

…pero siempre sucumbimos, amor…


P.S. Tremenda, terrible y maravillosa propuesta visual …Tiempo Líquido

jueves, 3 de junio de 2010

MEDO E ODIO


O máis grande poeta palestino Mahmoud Derwish dixo:

“FAI ANOS QUE A MIÑA NACIÓN É SÓ LINGUAXE”

Hoxe máis que nunca as súas palabras son as armas que brotan do corazón de Gaza e de cada palestino preso e amortaxado na súa propia terra e condenado á súa sorte e ao seu odio ….

SEN NOME, NIN IDENTIDADE,
NUN CHAN QUE ALIMENTO COAS miñas MANS
HOXE JOB CHOROU, ENCHENDO O CEO
¡NON FAGAN DO meu UN EXEMPLO POR SEGUNDA VEZ!
¡Os meus MESTRES! ¡Os meus MESTRES, Os PROFETAS!
NON LLE PREGUNTEN as ÁRBORES O NOME DELA
NON LLE PREGUNTEN Aos VALES SOBRE A súa NAI
DESDE A miña FRONTE EXPLOTA A ESPADA DE LUZ
E DA miña MAN FLÚEN VERTENTES QUE ALIMENTAN RÍOS
TODOS Os CORAZÓNS DA XENTE SON A miña IDENTIDADE
ASÍ QUE LÉVENSE O meu PASAPORTE!

Odio co que os nenos acariñan as pedras que logo viaxan para se desfacer no ferro do medo, no medo de ferro…




“Un neno
Escrebe nunha parede
E florece lume entre os seus dedos.
tende conta cascos blancos, cun neno
Entre cuxos dedos florece o lume,
Cun neno que escrebe nunha parede
E escrebe unhas cantas pedras,
Unhas cantas árbores
E uns cantos poemas.”

Letra: Mahmoud Derwish / Música: Marcel Khalife / Voz: Oumayma El-Khalil / No disco City of Walls de Paul Mounsey.

O paraiso mexou pola comunidade internacional e quixo chegar a praia onde o odio florece nos ollos dos nenos, porque o odio ten fame, porque o odio anda perdido polas rúas ocioso, porque O ODIO anda na procura do futuro rañando na traxedia.

Non chegaron os barcos a praia. Nin o paraiso. O medo matounos.

Israel ten medo. Palestina ten medo e odio. O qué é peor?

Queremos que acabe o bloqueo xa, queremos dialogo e paz e queremos ver un estado Palestino libre que poida construir o seu futuro.

Pero non hai peor cego que o que non quere ver.