la música:
PHILIPPE
DRISS
B. S. O. LUDOVICO EINAUDI
...Sobrevoabas un día o meu espacio aéreo
rozándome coas plumas levemente
e desaparecías cun rumor minguante
como a visión dun soño
fracasado.
Lois Pereiro
'Poesía última de amor e enfermidade'
Aulla en mis oidos
un incendio de lobos
que ventea la angustia
de esta noche sin fin
y mientras espero
el futuro va cubriendo el camino
de un rutilante barro de mariposas
Un pie detrás de otro
amigo
un pie detrás de otro
Mis pasos van abriendo heridas
en la piel pétrea de un cuerpo en descuento
y una avalancha de minutos estériles
explota en la cabeza
como una traca infame
de pastosos silencios
Un pie detrás de otro
amigo
un pie detrás de otro
Una senda de cristales rotos
se adentra en la yerma espesura
de ausentes ojos
que se miran
ante la puerta cerrada del paraíso
cerrada por un muro de hielo y deudos
cerrada por un anhelo de roce y espinas
cerrada por una urdimbre de incertidumbre y tiempo
cerrada a cal y llanto
Un pie detrás de otro
amigo
un pie detrás de otro
Y una sucesión de sucesos
atasca las arterias
trombosis de lágrimas sin pétalos
embolia de manos sin destino
distancia de náufragos
salvados antes de llegar a su isla
Pleamar de promesas
Convulsión de arena en cada huella
Un pie detrás de otro
amigo
un pie detrás de otro
No sé si en esta vida que me toca
dibujo sombras sobre un lienzo virgen
o sólo
relleno de momentos níveos
una inmensa e inexorable oscuridad
un tiempo sanguíneo
que viaja
a un corazon que no aprende a bombear
tanto delirio
y, mientras coagula el deseo,
de tu herida abierta
no paran de manar
victorias
terror
abismo
sombras
anhelos… hasta piedras…
Tus ojos me devuelven una melancolía
de relámpagos
que labran el averno
en estos muñones que te buscan
como la luz busca
un rastro de tragedias
para hacerse evidente
La radio susurra aquella canción
que era nuestro enigma más diáfano
pero los enanos nunca nos dejaron
vivir como gigantes
… Todo esto mientras te vistes

O máis grande poeta palestino Mahmoud Derwish dixo:
“FAI ANOS QUE A MIÑA NACIÓN É SÓ LINGUAXE”
Hoxe máis que nunca as súas palabras son as armas que brotan do corazón de Gaza e de cada palestino preso e amortaxado na súa propia terra e condenado á súa sorte e ao seu odio ….
SEN NOME, NIN IDENTIDADE,
NUN CHAN QUE ALIMENTO COAS miñas MANS
HOXE JOB CHOROU, ENCHENDO O CEO
¡NON FAGAN DO meu UN EXEMPLO POR SEGUNDA VEZ!
¡Os meus MESTRES! ¡Os meus MESTRES, Os PROFETAS!
NON LLE PREGUNTEN as ÁRBORES O NOME DELA
NON LLE PREGUNTEN Aos VALES SOBRE A súa NAI
DESDE A miña FRONTE EXPLOTA A ESPADA DE LUZ
E DA miña MAN FLÚEN VERTENTES QUE ALIMENTAN RÍOS
TODOS Os CORAZÓNS DA XENTE SON A miña IDENTIDADE
ASÍ QUE LÉVENSE O meu PASAPORTE!
Odio co que os nenos acariñan as pedras que logo viaxan para se desfacer no ferro do medo, no medo de ferro…
“Un neno
Escrebe nunha parede
E florece lume entre os seus dedos.
tende conta cascos blancos, cun neno
Entre cuxos dedos florece o lume,
Cun neno que escrebe nunha parede
E escrebe unhas cantas pedras,
Unhas cantas árbores
E uns cantos poemas.”
Letra: Mahmoud Derwish / Música: Marcel Khalife / Voz: Oumayma El-Khalil / No disco City of Walls de Paul Mounsey.
O paraiso mexou pola comunidade internacional e quixo chegar a praia onde o odio florece nos ollos dos nenos, porque o odio ten fame, porque o odio anda perdido polas rúas ocioso, porque O ODIO anda na procura do futuro rañando na traxedia.
Non chegaron os barcos a praia. Nin o paraiso. O medo matounos.
Israel ten medo. Palestina ten medo e odio. O qué é peor?
Queremos que acabe o bloqueo xa, queremos dialogo e paz e queremos ver un estado Palestino libre que poida construir o seu futuro.
Pero non hai peor cego que o que non quere ver.