SOBRE POESÍA E OUTRAS TOLEMIAS

sábado, 8 de enero de 2011

REBAJAS DE ENERO

Foto tomada en la exposición de Isabel Muñoz en Caixa Forum Madrid


Todo era para no ser
y somos
porque el final espera cada día
a que acabemos de empezar

espinas para comer
rosas para cenar

todos saltan por la borda
en cada naufragio
amor mio
nosotros nos empeñamos
en remar sobre los escombros

cada enero
las rebajas nos sorprenden
intentando definir la siguiente quiebra
pero cada pronostico del Apocalipsis
se estrella contra la trinchera de besos
en la que se refugia nuestro presente continuo

y eso…

esa marea de tiempo y hastío
en la que en ocasiones nos ahogamos
no hace sino confirmar cada duda
que transita por las entrañas
y mantiene vivos los rescoldos al alba

Al hablar
se nos atascan las contradicciones en la boca
pero hemos aprendido a vivir
sin la atávica necesidad de disculparnos

se pueden ver nítidos los relámpagos en tus ojos
cuando dejas caer al suelo
cada mentira
con la que desde la primera luz nos visten
sobre esos despojos
nuestra desnudez se encarna
y la tormenta
desintegra toda cosa pretérita

bien sabes que nada tuyo poseo
sin embargo es mío todo
y todo quiero de ti
criatura maravillosa
y seguiré amándote
mientras busques en mi
el animal impúdico
que te acecha cada día.

Oasis cara A:



Oasis cara B:

miércoles, 30 de junio de 2010

UN PASO, UNA HUELLA


...Sobrevoabas un día o meu espacio aéreo
rozándome coas plumas levemente
e desaparecías cun rumor minguante
como a visión dun soño
fracasado.
Lois Pereiro

'Poesía última de amor e enfermidade'



Aulla en mis oidos

un incendio de lobos

que ventea la angustia

de esta noche sin fin

y mientras espero

el futuro va cubriendo el camino

de un rutilante barro de mariposas


Un pie detrás de otro

amigo

un pie detrás de otro


Mis pasos van abriendo heridas

en la piel pétrea de un cuerpo en descuento

y una avalancha de minutos estériles

explota en la cabeza

como una traca infame

de pastosos silencios


Un pie detrás de otro

amigo

un pie detrás de otro


Una senda de cristales rotos

se adentra en la yerma espesura

de ausentes ojos

que se miran

ante la puerta cerrada del paraíso


cerrada por un muro de hielo y deudos

cerrada por un anhelo de roce y espinas

cerrada por una urdimbre de incertidumbre y tiempo

cerrada a cal y llanto


Un pie detrás de otro

amigo

un pie detrás de otro


Y una sucesión de sucesos

atasca las arterias

trombosis de lágrimas sin pétalos

embolia de manos sin destino

distancia de náufragos

salvados antes de llegar a su isla


Pleamar de promesas

Convulsión de arena en cada huella


Un pie detrás de otro

amigo

un pie detrás de otro


martes, 15 de junio de 2010

MIENTRAS TE VISTES...


No sé si en esta vida que me toca

dibujo sombras sobre un lienzo virgen

o sólo

relleno de momentos níveos

una inmensa e inexorable oscuridad

un tiempo sanguíneo

que viaja

a un corazon que no aprende a bombear

tanto delirio

y, mientras coagula el deseo,

de tu herida abierta

no paran de manar

victorias

terror

abismo

sombras

anhelos… hasta piedras…

Tus ojos me devuelven una melancolía

de relámpagos

que labran el averno

en estos muñones que te buscan

como la luz busca

un rastro de tragedias

para hacerse evidente

La radio susurra aquella canción

que era nuestro enigma más diáfano

pero los enanos nunca nos dejaron

vivir como gigantes


… Todo esto mientras te vistes



martes, 8 de junio de 2010

TIEMPO LÍQUIDO





A veces pienso que todo…
todo esto que hago para acercarme
no es otra cosa que sobrevolar
un abismo de soledad
mientras veo arder mis alas…..

cotidianas dagas
acarician los labios sin buscar sangre
tu mano inmóvil
se aleja en el quicio de la puerta
como un presagio
mientras la certidumbre
devora tu sonrisa

Y ya no hay lobos por las calles
los corderos se alejan de reojo
enseñando los dientes
y ya no hay refugio en los mataderos
la carne es de acero

me miraste
mirada vertical
entre sábanas negras
te miré
desde un coraje rocoso
todo ese vidrio te heló
y luego…
esa tormenta de tragedias

…pero siempre sucumbimos, amor…


P.S. Tremenda, terrible y maravillosa propuesta visual …Tiempo Líquido

jueves, 3 de junio de 2010

MEDO E ODIO


O máis grande poeta palestino Mahmoud Derwish dixo:

“FAI ANOS QUE A MIÑA NACIÓN É SÓ LINGUAXE”

Hoxe máis que nunca as súas palabras son as armas que brotan do corazón de Gaza e de cada palestino preso e amortaxado na súa propia terra e condenado á súa sorte e ao seu odio ….

SEN NOME, NIN IDENTIDADE,
NUN CHAN QUE ALIMENTO COAS miñas MANS
HOXE JOB CHOROU, ENCHENDO O CEO
¡NON FAGAN DO meu UN EXEMPLO POR SEGUNDA VEZ!
¡Os meus MESTRES! ¡Os meus MESTRES, Os PROFETAS!
NON LLE PREGUNTEN as ÁRBORES O NOME DELA
NON LLE PREGUNTEN Aos VALES SOBRE A súa NAI
DESDE A miña FRONTE EXPLOTA A ESPADA DE LUZ
E DA miña MAN FLÚEN VERTENTES QUE ALIMENTAN RÍOS
TODOS Os CORAZÓNS DA XENTE SON A miña IDENTIDADE
ASÍ QUE LÉVENSE O meu PASAPORTE!

Odio co que os nenos acariñan as pedras que logo viaxan para se desfacer no ferro do medo, no medo de ferro…




“Un neno
Escrebe nunha parede
E florece lume entre os seus dedos.
tende conta cascos blancos, cun neno
Entre cuxos dedos florece o lume,
Cun neno que escrebe nunha parede
E escrebe unhas cantas pedras,
Unhas cantas árbores
E uns cantos poemas.”

Letra: Mahmoud Derwish / Música: Marcel Khalife / Voz: Oumayma El-Khalil / No disco City of Walls de Paul Mounsey.

O paraiso mexou pola comunidade internacional e quixo chegar a praia onde o odio florece nos ollos dos nenos, porque o odio ten fame, porque o odio anda perdido polas rúas ocioso, porque O ODIO anda na procura do futuro rañando na traxedia.

Non chegaron os barcos a praia. Nin o paraiso. O medo matounos.

Israel ten medo. Palestina ten medo e odio. O qué é peor?

Queremos que acabe o bloqueo xa, queremos dialogo e paz e queremos ver un estado Palestino libre que poida construir o seu futuro.

Pero non hai peor cego que o que non quere ver.


lunes, 31 de mayo de 2010

PAZO DO HORREO... ¡TEMOS UN PROBLEMA!

DECRETO
View more documents from Bergantera.


O E.N.D.L. (Equipo de normalización e Dinamización Lingüística) do C.E.I.P. Bergantiños ven de publicar non seu blog esta reflexión sobre o que lle vai supor o “Decretazo” a comunidade escolar (a “toda a comunidade” docentes e non docentes). E dicir un enxambre de problemas que van ter difícil solución, e que van desde o enfrentamento de dúas linguas ata dificultades de encaixe estrutural nos centros de ensíno.
Para garantir iso que os ideólogos do decreto eufemísticamente chaman Libertade Lingüística (e digo eufemísticamente porque nunca sei de certo que siginificado ten a palabra Libertade para os dirixentes do PP) non se lle ocorre outra que determinar o idioma nai no que se van a introducir os nenos no ensino cunha consulta “As Familias” e aquí é onde vai a xerarse o primeiro dos conflitos, porque estes ideólogos do PP seguen a pensar nún concepto de familia único que hoxe non se da. Poderíamos facer un exercicio de imaxinación e ver a divorciados rencorosos pondo na papeleta de consulta cada un o contrario do outro, ou as cinco familias que levan o “Bazar Chinés” (hoxe vai de eufemismos) do barrio pondo “Chinés Mandarín” ou “Cantonés” segundo lles cadre nas papeletas, ou as familias islámicas pondo na papeleta “Alá é grande e vainos librar desta”.
Bromas aparte e independentemente dá idoneidade (ou legalidade) de que sexamos os pais os que nos teñamos que comer a decisión de determinar dende a Educación Infantil o itinerario lingüístico de cada centro (¡manda carallo! ou se se prefire ¡Manda güevos!), eu pregúntome, que vai pasar co idioma que quede en minoría? Como se vai a garantir esa presunta igualdade ou, dito de xeito profesional, a competencia nas dúas linguas oficiais? E aquí é onde aparece o problema fundamental deste decreto: a súa ambigüidade, o non dar resposta clara a nada. Eles dín igualdade para as dúas linguas oficiais e despois lávanse as mans e tiran esa auga suxa aos equipos directivos e consellos escolares obrigándolles a elaborar un Proxecto Lingüístico de Centro que ten que garantir esa igualdade e, parafraseando a Fraga, se non queren ser iguais obrigarlle a selo. Miña Nai! a de encaixes de palillos que van ter que facer, iso se non se declaran en rebeldía que é o que compría. Pero o dá rebeldía dos equipos directivos dos centros públicos de ensino e outro cantar (ou quimera) do que xa falarei noutra ocasión.
E ben certo que isto de garantir o biligüismo era unha dás tremendas promesas que ían no programa electoral do PP polo que non podemos dicir que fose unha sorpresa. Quizais por iso o decreto sexa tan chapuceiro, polas presas e porque había que darlle satisfacción ao sector máis duro dá dereita do PP (cuxa cabeza visible é Galicia Bilingüe).
Sen imersión lingüística no ensino e na contorna socio-económico-cultural o Galego ten os días contados, e esta sorte de esquizofrenia idiomática que é este decreto vai ser a puntilla. Pero van ter que escoller unha puntilla ben longa para poder chegar ao corazón dos que amamos o Galego.

P.S. E o camiño faise andando. Como vedes este blogue apátrida está escrito en castelán porque a vanidade (e unha certa diarrea mental, hai que dicilo todo) levoume a pensar que ía ser lido Urbi et orbe, ainda que a verdade é que a miña formación academica e social foi totalmente en castelán e recoñezo que o meu bilingüísmo ten un desequilibrio: escora cara o castelán. Imos arranxar iso reorientando este blogue para compensar esa lamentable deriva. Imos darlle un novo senso o concepto apátrida cún compromiso máis claro coa lingua e a cultura galegas. Vémonos. Ah! e grazas ao E.N.D.L. do C.E.I.P. Bergantiños por esta proposta visualmente tan clara.

miércoles, 26 de mayo de 2010