cincela alas
en ese dolor pétreo,
clandestino,
que brota y se precipita
como un río a la deriva
hacia un mar sin calma
Conquistamos la incertidumbre
aferrándonos a la palabra
y las sombras
suman lejanía
a una distancia intransitable
que nos convierte en deudos
de un odio sereno.
Civilizados argumentos
se precipitan para desnudarnos
pero estas baldosas de ceniza
no pueden sostener tanta piel muerta
el empeño
deja la carne sin abrazos,
los escombros
no dejan ver como se derrumba el universo
De momento
aún se me permite caminar
sobre harapos
de días resurrectos
de pretéritas noches de ingenio y alcohol
pero el futuro se precipita
disputando el abrazo a la noche
Elegir no es fácil
Amigo
Elegir es el silencio de los sepelios
El blanco dolor del luto
El tiempo que golpea urgente
La irreversible fisura
que esa lágrima,
sólo esa,
abre en el alma.
La luna hoy impone su luz
Como un tren enloquecido
que rompe la oscuridad
traqueteando sobre nuestras deudas
Amigo
Elegir no es fácil.
Everyday is like sunday... Everyday is silent and grey...
Sempre que me invitan ou decido ir a unha conferencia tomo unha
distancia prudente para non implicarme emocionalmente e así poder adoptar unha
posición obxetiva, de tal xeito que despois sexa quen de facer unha crítica
analítica do que fun a escoitar e de cómo o contaron. Pero eso foi de todo imposible
na conferencia de Xosé Antonio López Silva a que puiden asistir onte. E digo
que foi imposible esa distancia por dous motivos esenciais, o primeiro porque
ainda que non coñecía persoalmente a Xosé Antonio a miña obxetividade estaba xa contaminada polo feixe de antecedentes da súa pasión pola literatura que me viñan
dunha boa amiga sua e que non é outra que a miña dona Cristina. O outro motivo
era o propio tema da conferencia que co título “Unha cea para Picasso. Paris,
cociñas e vangardas” propuña unha viaxe ao extraordinario e convulso primeiro
tercio do século XX, porque alí, no París daqueles anos viviu unha parella de
mulleres que foron a punta de lanza da rompedora vangarda artística que
irrumpiu con forza para se quedar e propoñer os camiños do que hoxe coñecemos
como arte contemporáneo. Estas dúas mulleres chamábanse Gertrude Stein e Alice
B. Toklas.
Xosé Antonio non nos contou a historia destas duas mulleres
senon que levounos da man nun percorrido emocional e conmovedor pola vida
destas duas mulleres que viviron xuntas dende o primeiro día que se coñeceron
en París ata a morte de Gertrude en 1946. Pasaron polas dúas grandes guerras
mundiales, recibiron na súa casa parisina a escritores, pintores, músicos.
Mattise, Picasso, Joan Gris, Thornton
Wilder, Hemingway,
Stravinsky, Cole Porter e un largo etcétera de artistas das vangardas de
principio do século XX comeron os platos preparados por Alice. E é aquí onde
habita a sorpresa desta conferencia, a de coñecer a historia emocional destas
dúas mulleres ao través do libro de memorias que Alice escribiú entreverado das
receitas que preparaba nas veladas de Paris e de ter a oportunidade de probar algúns
deses pratos en directo mentres Xosé Antonio pintábanos todo ese mundo
fascinante de arte, amor e compromiso social.
Tamén decir que Xosé Antonio é o
responsable da traducción de este libro de Alice Toklas ao castelán. Na cabeceira tendes a foto do mesmo.
Grazas Xose Antonio pola tua pasión e por compartila con
nos.
Un pracer.
O libro na sua primeira edición.
O menú por suposto
Os pratos... no seu orde...
As dúas protagonistas... Por suposto Alice nun segundo plano...
E como remate a música que penso podería ir ben...
A veces, pocas veces, una
película es capaz de conmoverme de tal forma que vuelve la sensación de estar
vivo como una caricia cuyo escalofrío olvido con más frecuencia de la que
desearía.
Untouchable (Intocable) es la historia de la
asunción del riesgo de estar vivo cuando ya estás condenado a la rutina de los cementerios,
del riesgo de aceptar, conocer y querer al diferente, del riesgo a ser
rechazado cuando te enamoras, del riesgo a jugarte tu última oportunidad cuando
has aceptado que ya no hay futuro.
Untouchable es el encuentro de
dos universos humanos separados por una insondable e insalvable fisura social; pero justo en el vórtice del
prejuicio es cuando ellos deciden arriesgar en una apuesta sin ninguna garantía
, se arriesgan a conocerse sin condiciones, a reírse con el otro, a llorar o a
enloquecer, en fin, se arriesgan a vivir.
El contrapunto narrativo de esos
dos mundos lo consiguen Olivier Nakache y Eric Toledano (directores y
guionistas) por tres vías fundamentalmente. En primer lugar la interpretación
maravillosa de los dos actores protagonistas que marcan perfectamente la
polaridad en esta simbiosis. Segundo, la música que va desde la emoción
puramente espiritual de Mozart, Bach, Wagner, Vivaldi, Brams y un largo etc.
hasta la pasión puramente carnal del funky más excitante de Earth, Wind and
Fire. Tercero, el paisaje urbano, social y humano de este Paris del siglo XXI donde
una hora de metro supone pasar del paraíso al infierno. Pero el hilo conductor
de todo esto y lo que fija por momentos el metabolismo emocional en la película
es la maravillosa B.S.O. a cargo de
Ludovico Einaudi.
Al salir de la pelicula no sé por
qué pero recordé la escena final de Some Like It Hot (Con faldas y
a lo loco) cuando ambas parejas llegan a la conclusión de que su
afán es el riesgo de aceptar al otro resumido en la fantástica frase final: …nobody
is perfect (nadie es perfecto) convirtiéndola en una de esas cosas
que te reconcilian con la vida. La diferencia es que Untouchable no es exclusivamente
ficción, está basada en un hechos reales y hasta llegamos a conocer a los
protagonistas verdaderos de la historia y eso, eso te reconcilia con el ser
humano.
Mi más encarecida recomendación es
que la veáis en versión original. El idioma es muy importante en esta película,
las inflexiones, las pausas, la contención y la explosión, los tonos, las
transiciones son fundamentales en el ritmo narrativo.
Levo moito tempo sen escribir unha palabra. Foi máis dún
ano, tempo que dediquei a vivir e disfrutar dos moitos rutinarios excesos da
miña rutinaria vida. E mentres eu, por resumir, andaba a non facer nada foi
crecendo este tempo convulso que case que todo o mundo teima en chamar crise económica
pero que a min antóllaseme unha crise do ser humán como concepto, esto é: o ser humán non é nin máis nin menos que un
erro da natureza.
Xa fai algun tempo falaba disto nunha entrada neste mesmo
blogue que titulei El Creyente.
Alí falaba do ser humán e da relixión (en xeral) e desta última como xeneradora
de violencia naquel por dúas vías: primeira como consecuencia do conflicto non
arranxado entre intelixencia, razón e fe e segunda como resultante lóxico da
súa esencia excluinte.
E decía que son un ateo non converso, é decir nacín sin fe.
Isto, que por un lado axudoume a solucionar o conflico razón-fe, por outro
trouxo a miña vida constantes avatares e problemas e non so cos católicos senón
cos evanxelistas, mormons, nenos de Xesús, testigos de Jehova, budistas zen e
ata cos agnósticos, porque se algo teñen en común todas estas sectas e que o
enemigo somos os ateos, e combátennos alí onde nos topan.
E isto último é o que me trouxo a sair do meu acolledor
retiro e voltar aquí hoxe para denunciar a tremenda inxustiza do proceso
a Javier Krahe. É absurdo pero comprensible que a Igrexa Católica a través
da Fundación Tomás Moro exerza esta
especie de moderna inquisición a todo aquelo que cheire a ateo -por certo hai
que ver a de testaferros que ten a Igrexa- o problema é que os xuices postúlanse
coma instrumentos activos desa persecución admitindo a trámite este tipo de
denuncias que atentan non so contra un dereito civil fundamental, a liberdade
de expresión e de creación, senón contra algo quizáis máis importante, a nosa necesidade
vital, coma cidadans dún estado laico, de criticar ou por en evidencia a unha
institución que exerce o seu poder dende unha posición de privilexio cunha
constante, incansable, absoluta e agobiante presenza na nosa vida, na nosa
escola pública, nas nosas institucions politicas e sociais e, neste caso como
podemos ver, no poder xudicial.
E estamos comezando a estar fartos de que certas institucions
–ou máis ben os seus privilexios- sexan intocables como a monarquia, a igrexa,
a banca ou o poder xudicial. Esta presunta crise económica está sacando a luz a
implacable codicia de todos eles que sin o máis mínimo sentido do pudor teiman
en socializar as perdas para seguir enriquecéndose sen control expoliando onde
xa cada vez hai menos.
Recoméndovos a lectura do artigo de Miguel Tomás y Valiente no pais. Podedes topalo pinchando aquí.
E por último deixovos de seguido o “corpo do delito” un
corto de menos de un minuto feito en 1978. O dito, estamos tolos e o carallo.